Może wydawać się to nieprawdopodobne, ale pozornie zwykły przewód sygnałowy, jakim wydaje się być kabel DIE HARD stanowi tak naprawdę wynik intensywnych prac badawczych z zakresu analizy materiału i budowy przewodników pozwalający zaprezentować najlepsze dostępne obecnie na rynku przewody.

Jakość i wydajność produktu zależy w pierwszej kolejności od użytych komponentów, metod produkcyjnych i stałej kontroli jakościowej, a co najważniejsze od doboru materiału. W tym wypadku mówimy tu o miedzi, czyli o materiale, z którego wykonana jest kluczowa część kabla, a dokładnie rzecz biorąc: o medium przewodzącym sygnały audio.

Specjaliści Proela w poszukiwaniach materiału o najwyższej wydajności sięgnęli po miedź beztlenową OFHC (Oxygen Free High Conductivity). Proces produkcyjny tego materiału odbywający się w warunkach eliminujących praktycznie dostęp tlenu umożliwia uzyskiwanie blisko 100% czystej miedzi. Używana jest ona powszechnie w zastosowaniach hi-fi z uwagi na jej znacznie wyższą ciągliwość i – w szczególności - przewodnictwo. Miedź OFHC znacząco polepsza transmisję sygnałów elektrycznych w porównaniu do tradycyjnie stosowanych rodzajów miedzi lub jej stopów.

Czy kabel może być „kierunkowy”? Specjalny proces stosowany dodatkowo podczas produkcji miedzi OFHC używanej w kablach DIE HARD powoduje odpowiednie ułożenie struktury krystalicznej tego pierwiastka. Efektem tego jest naturalny „kierunek”, w którym odbywa się ułatwiony przepływ elektronów. W ten sposób zadany, preferowany kierunek transmisji sygnału jest wymuszany w samym materiale. Kabel oczywiście będzie pracować również w kierunku przeciwnym, ale z odczuwalnie mniejszą sprawnością. Dlatego też, aby uzyskiwać najwyższą efektywność transmisji kable DIE HARD oznaczane są strzałkami pokazującymi preferowany kierunek sygnału.

Należy też tu wspomnieć o tzw. efekcie naskórkowym, czyli fenomenie elektrycznym polegającym na nierównomiernym rozkładzie sygnału w objętości przewodnika – sygnały o wyższej częstotliwości mają tendencję do przepływu w pobliżu, czy po powierzchni przewodnika. Właśnie ten efekt odpowiedzialny jest w dużej mierze za „obcinanie” pasma wysokich częstotliwości sygnału w przewodzie.

Rozwiązanie problemu efektu naskórkowego leży w zastosowaniu przewodnika o zredukowanym stosunku powierzchni przekroju do jego obwodu. Oznacza to w praktyce używanie ekstremalnie cienkich przewodów pomimo ich ograniczonej przepustowości. Jakkolwiek użycie cienkich przewodów w tym sensie może być problematyczne, inżynierowie firmy Proel zastosowali w kablach DIE HARD ich nieproporcjonalnie większą ilość. Pozwoliło to zniwelować niedogodność niskiej przepustowości pojedynczego, bardzo cienkiego przewodu aż dwoma zaletami: zwiększoną elastycznością kabla i lepszym ekranowaniem.

W odniesieniu do pierwszej zalety należy zauważyć, że zwiększona ilość cienkich przewodów razem przewodzić będzie ten sam prąd, co pojedynczy przewód o większym przekroju. Zapewni to jednocześnie fizyczną elastyczność całego kabla nieosiągalną w przypadku grubszych przewodów.

Stosowanie cieńszych przewodników w kablu pozwala także na cieńszy i ciaśniejszy splot w warstwie ekranowej kabli. Zapewnia to niespotykaną osłonę przed zewnętrznymi zakłóceniami elektromagnetycznymi, które stanowią „piętę achillesową” stosowanych dotychczas przewodów. Współczesna scena czy studio jest przecież istnym kłębowiskiem splątanych ze sobą kabli, gdzie zakłócenia elektromagnetyczne są zjawiskiem bardzo powszechnym. Szczególnie istotnym w przypadku kabli zasilających otoczonych przez własne, zmienne pola elektromagnetyczne wywołujące szumy i zakłócenia w sąsiadujących przewodach sygnałowych.

Kable DIE HARD zostały przetestowane w laboratoriach włoskiej firmy, gdzie odtworzono warunki znacznie przekroczonych zewnętrznych zakłóceń. Nowe kable Proela okazały się produktem bez zarzutu w każdym aspekcie, włączając także całkowite wyeliminowanie słyszalnych zakłóceń.

Dodatkową zaletą użycia tak cienkich, elastycznych przewodów jest ograniczenie szumów wynikających z manipulowania kablem. Bo czy znamy kogoś, kto na scenie może pozostać w całkowitym bezruchu?

Inną ważną cechą przewodu elektrycznego jest jego pojemność. W praktyce kabel może być traktowany jako kondensator, który w połączeniu z impedancją źródła sygnału tworzy filtr dolnoprzepustowy, co może powodować znaczące „obcinanie” górnych częstotliwości sygnału audio.

Specjaliści z firmy Proel przetestowali szereg dostępnych na rynku kabli instrumentalnych innych producentów i odkryli, że tłumią one sygnał audio powyżej 4dB/oktawę poczynając od zaledwie 5kHz, co powoduje „przyciemnienie” i stłumienie brzmienia. Każdy z nowych kabli DIE HARD przechodzi selekcję jakościową tak, aby zapewnić, że tłumienie wystąpi w nim dopiero w zakresie powyżej 100 kHz.

Połączenia

To krytyczne punkty każdej transmisji sygnału, polegające na fizycznym kontakcie pomiędzy metalowymi częściami. Biorąc pod uwagę ich zwiększone zużywanie jak i kwestię utleniania materiału to właśnie złącza stanowią element ścieżki sygnału, który jest szczególnie narażony na słaby kontakt, co może powodować zakłócenia, szumy czy też osłabianie sygnału. Dlatego też praktycznie każde złącze stosowane w kablach i adapterach DIE HARD powlekane jest warstwą 24-karatowego złota, co nie tylko wpływa na jakość połączenia, ale stanowi dodatkowe zabezpieczenie przed utlenianiem miedzi.

Patenty międzynarodowe

Pierwszy patent

Firma Proel w serii kabli DIE HARD zastosowała innowacyjny system złącz XLR, który zwiększa powierzchnię kontaktu pomiędzy wtykami męskimi i żeńskimi oraz minimalizuje utlenianie się części metalowych. W złączach XLR problem ten jest szczególnie ostry, gdyż kontakt elektryczny jest zapewniany przez 3 niewielkie trzpienie, które muszą zachować doskonałą stabilność mechaniczną. W przypadku kabli DIE HARD, cylindry wtyków męskich i żeńskich posiadają dodatkowy wewnętrzny kołnierz mosiężny „trzymający” wtyk, do którego jest podłączany. Zapewnia to trwały kontakt mechaniczny nawet w sytuacjach, gdy kabel jest silnie poruszany i wyginany (np. podczas koncertów scenicznych).

Fizyczne połączenie uzyskiwane przez zetknięcie wtyków męskich i żeńskich standardowego złącza XLR znajduje się poza obszarem ekranowanym. Jest ono tym samym wystawiane na zewnętrzne zakłócenia elektromagnetyczne, co w dużym stopniu niweluje efekt ekranowania reszty przewodu. Rozwiązanie poniekąd tkwi w osłonięciu miejsca tego połączenia uziemionym ekranowaniem. Wewnętrzny kołnierz mosiężny zastosowany w złączach kabli XLR DIE HARD połączony z resztą ekranu bardzo dobrze spełnia taką funkcję, chroniąc złącza przewodzące sygnał przed zakłóceniami zewnętrznymi. Dodatkowo powłoka z 24-karatowego złota na wszystkich wtykach zapewnia doskonały kontakt elektryczny.

Drugi patent

Opatentowane rozwiązanie zastosowane zostało także w złączach RCA kabli i adapterów DIE HARD. Normalnie stabilność tego typu połączenia jest zapewniana przez zewnętrzny kołnierz męskiego wtyku RCA, podczas gdy centralny trzpień tego wtyku wsuwany jest jedynie w wewnętrzny kontakt wtyku żeńskiego RCA. Z czasem po wielokrotnym włączaniu i wyłączaniu wewnętrzny zacisk wtyku żeńskiego, jak i zewnętrzny kołnierz męskiego rozciągają się, znacznie osłabiając stabilność połączenia elektrycznego i powodując zły lub niewystarczający kontakt.

W męskich wtykach RCA DIE HARD zewnętrzny kołnierz posiada specjalny stożkowy kształt, przez co zewnętrzna część wtyku żeńskiego lepiej się na nim zaciska. Dodatkowo zaś centralny trzpień wtyku męskiego zawiera specjalną sprężynkę wywierającą stały nacisk na wewnętrzny kontakt żeńskiego wtyku RCA. Gwarantuje to stały kontakt i niezawodną transmisję sygnału.

Optymalna stabilność mechaniczna i duża powierzchnia kontaktu, choć są istotne, to jednak nie są wystarczające. Pojawiające się z czasem efekty utleniania się powierzchni materiału złącza nie gwarantują stabilności połączenia. Tylko złoto, metal najmniej podatny na utlenianie, może zapewnić stały kontakt. Dlatego też wszystkie powierzchnie kontaktujące w złączach męskich i żeńskich XLR DIE HARD powlekane są 24-karatowym złotem tak, aby zapewnić doskonałe połączenia na lata.